Udhëtari britanik Karl Bushby ka përfunduar një udhëtim 28-vjeçar duke përshkuar rreth 50,000 km. Ai u nis nga Kili dhe përshkoi katër kontinente pa përdorur asnjë formë transporti për të ecur përgjatë rrugës së tij. Të hënën, ai u prit në qendër të Hull, në Anglinë verilindore. Një turmë prej rreth një mijë njerëzish ishte mbledhur.
"Ku ke qenë?" e pyeti nëna e tij, Angela, ndërsa ai mbërriti jashtë shtëpisë të cilën e kishte lënë në vitin 1998 dhe tani ishte e zbukuruar me një banderolë që thoshte "Mirë se erdhe në shtëpi bir".
Bushby falënderoi të gjithë ata që e kishin mbështetur gjatë gjithë udhëtimit dhe theksoi se nuk e kishte arritur deri në fund vetëm. Ai e përshkroi ekspeditën si një përpjekje kolektive që përfshinte shumë njerëz dhe kujtoi pengesat e vështira që kishte hasur, duke përfshirë probleme me qeveritë dhe vështirësi të shumta.
Udhëtari ishte mirëpritur të dielën, ndërsa kalonte Urën Humber pranë Hullit në mjegull të dendur. Prej andej, Bushby u drejtua për në qendër të qytetit dhe më pas planifikoi të shkonte në shtëpinë e nënës së tij.
Si filloi udhëtimi i Karl Bushby-t
Ideja për ekspeditën erdhi pasi Bushby mori një kartolinë ditëlindjeje nga babai i tij, Keith, një veteran i ushtrisë, në mesin e viteve 1990. Aty përmendej një debat midis ushtarëve të forcave speciale nëse ishte e mundur të ecje në këmbë nga Londra në Nju Jork nëpërmjet Urës së Beringut. Disa shkencëtarë besojnë se, kur nivelet e detit ishin më të ulëta, njerëzit e lashtë mund ta kenë përdorur atë për të migruar nga Azia në Amerikë.
Bushby hartoi një rrugë të vazhdueshme përmes Evropës dhe Azisë drejt Amerikës së Veriut, pastaj e zgjeroi atë deri në majën jugore të Kilit. Kështu filloi udhëtimi që ai e quajti "Ekspedita e Goliathit". Ish-parashutisti britanik vendosi të ndiqte dy rregulla: të mos përdorte asnjë formë transporti për të bërë përparim përgjatë rrugës së tij dhe të ecte gjithë rrugën për në shtëpi.
Ai filloi me 500 dollarë. Shpejt, ai u përball me erëra me forcë uragani në stepën Patagoniane. Në vitin 2001, ai anashkaloi hendekun e rrezikshëm Darién - një rajon pa rrugë me xhungël, pyll tropikal dhe male midis Amerikës Jugore dhe Qendrore. Pasi kaloi një zonë kufitare të kufizuar në Panama, Bushby kaloi 18 ditë në burg.
Në vitin 2006, gjatë një kalimi prej 56 miljesh të Ngushticës së Beringut, Bushby dhe udhëtari amerikan Dmitri Kieffer gati sa nuk u mbytën në ujin e akullt dhe pothuajse humbën të gjitha furnizimet e tyre. Ata u nxorën në siguri gjatë kalimit. Më pas, të dy burrat u burgosën për hyrje të paligjshme në Rusi dhe u përballën me deportim.
Pengesat e vizave dhe pandemia e zgjatën ekspeditën
U deshën gati dhjetë vjet vetëm për të kaluar Rusinë. Problemet me vizat dhe moti e bënë udhëtimin më të vështirë: ata mund të udhëtonin vetëm disa muaj në vit. Kur Rusia ia mohoi vizën Bushby-t në vitin 2012, ai eci nga Los Angeles deri në Ambasadën Ruse në Uashington, DC, në shenjë proteste. Më në fund, udhëtari mori dokumentet që i nevojiteshin.
Pas vonesave të mëtejshme, Bushby do të kthehej në Shtetet e Bashkuara ose Meksikë, ku ishte më lirë të jetohej, dhe do të priste një shans për të vazhduar rrugën e tij nga vendi ku e kishte lënë. Në Kinë, ai monitorohej nga policia dhe pandemia e detyroi të merrte një pushim të zgjatur.
Për shkak të rrethanave gjeopolitike, rrugët përmes Rusisë dhe Iranit u bënë të pakalueshme, kështu që Bushby duhej të notonte përmes Detit Kaspik. Iu deshën 31 ditë. Ai nuk është notar i mirë, kështu që mbante veshur një jelek shpëtimi dhe një kostum zhytjeje. Për të ecur përpara, ai shtrihej përmbys dhe voziste me krahë, një teknikë që ai e përshkroi si një kombinim të notit dhe ecjes në ujë.
Në Evropë, udhëtimi u ndërlikua nga kufizimet që kufizonin qëndrimet në disa vende në 90 ditë. Si rezultat, Bushby duhej ta planifikonte itinerarin e tij në periudha tremujore. Në fillim të tetorit, ai kaloi me not Kanalin Anglez për të arritur përsëri në Britani. Pas kthimit, udhëtari tha se ishte i lumtur që ndjeu përsëri tokën britanike nën këmbët e tij, edhe pse udhëtimi për në shtëpi nuk kishte qenë i lehtë.
Mbështetja nga të huajt e ndihmoi të vazhdonte
Bushby pati mbështetje nga sponsorë të ndryshëm gjatë gjithë ekspeditës. Ata erdhën e u zhdukën ndërsa lindën vonesa dhe vështirësi financiare, përfshirë efektet e krizës financiare të vitit 2008. Gjatë 16 viteve të fundit, mbështetja e tij kryesore ka ardhur nga një kompani prodhimi e themeluar nga Beau Willimon, krijuesi i “House of Cards”, dhe producenti muzikor Jordan Tappis. Kompania po mbështet një dokumentar rreth udhëtimit nga regjisori Ëerner Herzog.
Ndihma nga njerëzit që takonte gjatë rrugës ishte gjithashtu e rëndësishme për udhëtarin. Ai u mirëprit në shtëpitë e ndërtuara nga pjesë makinash dhe familja e një mjeku peruan e ndihmoi të shërohej nga një infeksion i rëndë i zorrëve. Në vende të ndryshme, të huajt ndanin ushqim me të, shpesh asgjë më shumë se oriz dhe ujë, duke mos pritur asgjë në këmbim.
Bushby tha se ishte pritur ngrohtësisht edhe nga njerëzit më të varfër. Nga përvoja e tij, mirësia ishte ajo që haste më shpesh në kultura dhe vende të ndryshme.
Kthimi në jetën e përditshme
Kryetarja e bashkisë së Hull-it, Marjorie Coëard, tha se shumë njerëz e kishin ndjekur udhëtimin e Bushby-t dhe se këmbëngulja dhe vendosmëria e tij kishin frymëzuar banorët e qytetit. Ajo gjithashtu vuri në dukje se Hull ishte krenar për arritjen e tij.
Më vonë të hënën, Bushby do të takohej me nënën e tij, Angela, djalin e tij 36-vjeçar, Adam, dhe mbesën e tij 12-vjeçare, të cilën nuk e kishte takuar kurrë më parë. Kthimi i tij u shoqërua nga ekipi i xhirimit të Ëerner Herzog, ndërsa regjisori punon në një dokumentar me metrazh të gjatë të quajtur "Rruga e Jetës".
Në një intervistë në shtator, ndërsa ndodhej në veri të Francës, Bushby tha se pas dekadash në rrugë, do t'i duhej të mësohej përsëri me jetën e përditshme në Britani. Pas 28 vitesh dhe 50,000 km, ekspedita e tij kishte mbaruar, por përshtatja me jetën në vendlindje do të ishte një kapitull i ri. (A2 Televizion)
A2 CNN Livestream
MUND TE LEXONI GJITHASHTU
