Pamja dhe zhurma e raketave iraniane që kalojnë mbi kokë janë bërë pothuajse të përditshme për familjen palestineze Ghanem, e dëbuar nga ushtria izraelite nga një kamp refugjatësh dhe tani duke jetuar në një kasolle të brishtë me një çati të hollë metalike që ofron shumë pak mbrojtje.
Familja është ndër rreth 32,000 personat që ushtria e Izraelit i dëboi vitin e kaluar nga shtëpitë në tre kampe të vjetra që strehojnë refugjatë palestinezë dhe pasardhësit e tyre në Bregun Perëndimor të pushtuar. Situata e tyre është bërë edhe më e pasigurt që kur SHBA dhe Izraeli sulmuan Iranin më 28 shkurt, duke e ekspozuar Bregun Perëndimor ndaj mbetjeve që bien nga raketat iraniane të rrëzuara nga interceptuesit izraelitë.
“Fëmijët u tmerruan nga zhurma e raketave,” tha Madleen Ghanem, e cila jeton me fëmijët e saj 3, 8, 11 dhe 14 vjeç në një kasolle me një dhomë, ndërsa fëmijët më të rritur jetojnë diku tjetër.
Më shumë se 270 copa mbetjesh raketash kanë rënë në Bregun Perëndimor që nga fillimi i luftës, sipas shërbimit të shpëtimit të Mbrojtjes Civile Palestineze.
Ndryshe nga Izraeli, ku strehimoret kundër bombave janë të përhapura, Bregu Perëndimor pothuajse nuk ka fare të tilla, duke lënë familjen Ghanem pa vend ku të strehohet. Edhe pse Irani nuk raportohet të ketë synuar qëllimisht territoret palestineze, katër gra palestineze u vranë muajin e kaluar kur një raketë iraniane goditi qytetin e Hebronit.
“Nuk kemi strehimore, hapësira ku qëndrojmë është e njëjta ku fshihemi. Nuk ka strehimore dhe nuk ka ku të ikim,” tha Madleen.
Në fillim të vitit 2025, gjatë një armëpushimi të shkurtër në luftimet me Hamas në Gaza, ushtria izraelite filloi të shembte shtëpi dhe të shkatërronte rrugë në kampin e Tulkarmit, kampin e afërt Nur Shams dhe kampin e refugjatëve në Jenin, në veri të Bregut Perëndimor.
Izraeli tha se operacionet ishin të nevojshme për të shkatërruar infrastrukturën civile që mund të shfrytëzohej nga militantët. Human Rights Watch i quajti dëbimet krime lufte dhe krime kundër njerëzimit në një raport të publikuar vitin e kaluar. Disa liderë nga koalicioni qeverisës i Izraelit kanë bërë thirrje të përsëritura për aneksimin e Bregut Perëndimor, një zonë rreth 100 km e gjatë që palestinezët e shohin si thelbin e një shteti të ardhshëm të pavarur, së bashku me Gazën.
Izraeli përmend lidhjet historike dhe biblike me Bregun Perëndimor, të cilin e pushtoi gjatë luftës së vitit 1967.
Familja Ghanem jetonte në një shtëpi trekatëshe në kampin e mbipopulluar të Tulkarmit, ku gratë e familjes kishin kaluar dekada duke rritur pemë, lule dhe hardhi rreth verandave.
Areej Ghanem, kunata e Madleen-it, thotë se ushtarët izraelitë hynë në shtëpinë e tyre pa paralajmërim në mes të natës vitin e kaluar.
“Nuk morëm rroba, asgjë fare. Na detyruan të largohemi. Babai ynë nuk mund të ngrihet apo të zbresë, është i moshuar, nuk ecën dot. U larguam duke e tërhequr zvarrë,” tha ajo.
Pasi shtëpia e tyre u shkatërrua, si shumë të tjera në kamp, Areej, motra dhe mbesa e saj u zhvendosën me babanë e tyre, Mahmoud Ghanem, 89 vjeç, në një dhomë të vogël me qira në qytetin e afërt të Tulkarmit.
Areej është e vetmja që sjell të ardhura në familje, duke punuar si pastruese. Dhoma që kanë marrë me qira është e vogël dhe pa kuzhinë, kështu që ajo lan enët në banjë. Me pak para në dispozicion, nuk kanë mundur të blejnë mish për më shumë se një vit.
“Sinqerisht nuk kam asnjë shpresë për të ardhmen. Nuk mund të sigurojmë as ushqimin bazë,” tha Areej.
Ndërkohë, Madleen, bashkëshorti i saj Ibrahim, vëllai i Areej dhe fëmijët e tyre u zhvendosën në një pjesë tjetër të Tulkarmit, ku kishin blerë një parcelë të vogël në vitin 2023, pak para se të shpërthente lufta në Gaza.
Ibrahim kishte punuar si punëtor ndërtimi, një nga mijëra palestinezët që lejoheshin të hynin në Izrael për punë. Por pas sulmeve të vitit 2023 të udhëhequra nga Hamasi, që nisën luftën në Gaza, Izraeli ua hoqi lejet e punës shumicës së palestinezëve. Ibrahim që atëherë është i papunë.
Ai thotë se ndonjëherë nuk kanë mundësi të blejnë gaz dhe gatuajnë jashtë me zjarr.
Edhe pse tani jetojnë rreth një orë larg në këmbë, familja përpiqet të mblidhet çdo javë për të krijuar një ndjesi normaliteti.
Në një kënd lojërash buzë rrugës, në një të premte të fundit, Areej dhe Madleen shtruan një batanije pikniku mbi një sipërfaqe të zbehur sintetike, ndërsa fëmijët luanin.
Madleen tha se ëndërron të përfundojë shtëpinë që kishin nisur të ndërtonin dhe shpreson që një ditë familja të ribashkohet nën një çati.
Areej tha se gjëja më e rëndësishme është që të gjejnë një mënyrë për të qëndruar bashkë.
“Ose vdesim bashkë, ose jetojmë të lumtur bashkë,” tha ajo. (A2 Televizion)
A2 CNN Livestream
MUND TE LEXONI GJITHASHTU
